Na 10 dagen stressen voor een aanbesteding hier in Doha/Qatar was het eigenlijk de bedoeling om in de zéér vroege ochtend van de 17e april terug naar huis te vliegen, maar dat was dan buiten die Ijslandse vuurspuwer (as-spuwer is/was meer toepasselijk) gerekend.
Het werd een ongewild verlengd verblijf in Doha.
Pfffff, continu de nieuws-websites opvolgen, ons reisbureau lastig vallen (sorry meiskes, ik weet dat jullie jullie best gedaan hebben) om toch maar te zoeken naar alternatieve routes (ik was op een bepaald moment zelf bereid om naar Lissabon of Madrid te vliegen).
Uiteindelijk was het pas woensdagnacht (de 21e) dat we konden vertrekken...en dan was het nog met veel geluk. Onze Lufthansa-vlucht naar Frankfurt was maar één van de zeer weinig vluchten die die nacht al vertrokken richting Europa.
Soit...de opluchting was immens toen we (ook 2 collega's van me zaten in hetzelfde schuitje) de facto onze "boarding passes" in de handen hadden.
Eénmaal in Frankfurt werden we opgepikt door de taxi-dienst van de firma en omstreeks de middag arriveerde ik dan eindelijk in mijn zo gemiste Kempense Olmen.
Het werd een ongewild verlengd verblijf in Doha.
Pfffff, continu de nieuws-websites opvolgen, ons reisbureau lastig vallen (sorry meiskes, ik weet dat jullie jullie best gedaan hebben) om toch maar te zoeken naar alternatieve routes (ik was op een bepaald moment zelf bereid om naar Lissabon of Madrid te vliegen).
Uiteindelijk was het pas woensdagnacht (de 21e) dat we konden vertrekken...en dan was het nog met veel geluk. Onze Lufthansa-vlucht naar Frankfurt was maar één van de zeer weinig vluchten die die nacht al vertrokken richting Europa.
Soit...de opluchting was immens toen we (ook 2 collega's van me zaten in hetzelfde schuitje) de facto onze "boarding passes" in de handen hadden.
Eénmaal in Frankfurt werden we opgepikt door de taxi-dienst van de firma en omstreeks de middag arriveerde ik dan eindelijk in mijn zo gemiste Kempense Olmen.
"Ashes to ashes" (David Bowie)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten