Aangezien mijn Duitse "regelteef" Nina omwille van visaperikelen vorige week onverwacht haar ontslag moest indienen als administrator (spreek secretaresse, maar die functiebenaming horen ze hier in Oz blijkbaar niet graag) van mijn afdeling, moest ik hoogdringend op zoek naar een bekwame vervangster.
Zodoende had ik deze ochtend een eerste sollicitatiegesprek voor de vacante betrekking. Aan de hand van de ontvangen CV (waar ik in het algemeen trouwens tijdens een jobinterview weinig of geen belang aan hecht) van de eerste kandidate kon ik bitter weinig opmaken over haar kwaliteiten, enkel bleek dat ze een redelijk "oude doos" moest zijn, gezien de "waslijst" van voormalige werkgevers en de bijhorende data.
Mijn "vrees" (ja sorry, ik werk liever met twintigers en dertigers...ondervinding heeft me geleerd dat "oudere" medewerkers/onderdanen veel rapper last hebben van mijn perfectionistische en control-freakerige werkwijze) werd gedeeltelijk bewaarheid. Op het eerste zicht schatte ik haar in rond de 45.
Ze fronste ostentatief de wenkbrauwen toen ik me voorstelde, ik dacht toen dat het kwam door mijn slijkerige jeansbroek en dito boots, hehe...terwijl zij helemaal uitgedost in een keurig pakje naar het gesprek gekomen was.
Alhoewel het "not done" is hier in Oz om naar de leeftijd te polsen (omwille van discriminatie-issues) tijdens zulke gesprekken, deed ik het toch. Schoorvoetend antwoordde ze (ik weet begot zelfs niet meer hoe oud ze nu eigenlijk was...), maar pittig als ze was (dat moet ik haar wel geven), vroeg ze in één adem hoe oud ik wel niet was, hierbij vermeldend dat ze me wel redelijk jong vond voor zo'n functie als de mijne.
Tegen mijn gewoonte in antwoordde ik met een tegenvraag...hoe oud zijzelf me wel niet inschatte. Na enkele seconden gepeins zei ze resoluut "Ergens tussen 28 en 30". Ik gniffelde even en vervolgde het gesprek met mijn volgende vraag !
"What's my age again ?" (Blink 182)
Zodoende had ik deze ochtend een eerste sollicitatiegesprek voor de vacante betrekking. Aan de hand van de ontvangen CV (waar ik in het algemeen trouwens tijdens een jobinterview weinig of geen belang aan hecht) van de eerste kandidate kon ik bitter weinig opmaken over haar kwaliteiten, enkel bleek dat ze een redelijk "oude doos" moest zijn, gezien de "waslijst" van voormalige werkgevers en de bijhorende data.
Mijn "vrees" (ja sorry, ik werk liever met twintigers en dertigers...ondervinding heeft me geleerd dat "oudere" medewerkers/onderdanen veel rapper last hebben van mijn perfectionistische en control-freakerige werkwijze) werd gedeeltelijk bewaarheid. Op het eerste zicht schatte ik haar in rond de 45.
Ze fronste ostentatief de wenkbrauwen toen ik me voorstelde, ik dacht toen dat het kwam door mijn slijkerige jeansbroek en dito boots, hehe...terwijl zij helemaal uitgedost in een keurig pakje naar het gesprek gekomen was.
Alhoewel het "not done" is hier in Oz om naar de leeftijd te polsen (omwille van discriminatie-issues) tijdens zulke gesprekken, deed ik het toch. Schoorvoetend antwoordde ze (ik weet begot zelfs niet meer hoe oud ze nu eigenlijk was...), maar pittig als ze was (dat moet ik haar wel geven), vroeg ze in één adem hoe oud ik wel niet was, hierbij vermeldend dat ze me wel redelijk jong vond voor zo'n functie als de mijne.
Tegen mijn gewoonte in antwoordde ik met een tegenvraag...hoe oud zijzelf me wel niet inschatte. Na enkele seconden gepeins zei ze resoluut "Ergens tussen 28 en 30". Ik gniffelde even en vervolgde het gesprek met mijn volgende vraag !
"What's my age again ?" (Blink 182)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten