1994

Jeugdsentiment...ik word er niet vaak door "overvallen", maar dit weekend was het dus wél prijs.

Om de één of de andere mysterieuze reden werd ik de afgelopen dagen herhaaldelijk geconfronteerd met het fantastische jaar 1994 !!!
Marco, één van mijn tofste vrienden uit die tijd, die ik stomweg en compleet toevallig virtueel weer tegen het lijf gelopen ben; één van mijn (vergeten) favoriete liedjes (Bicycle called love - Nemo) van dat jaar nog eens gehoord; jammer genoeg ook slecht nieuws te horen gekregen over een andere persoon die heel bepalend was voor me in 1994...ach ja, dat doet een mens al eens stilstaan...

1994 was écht wel een geweldig jaar !!! Eens effe peinzen wat voor mezelf "bepalende" en "memorabele" momenten waren dat jaar...

...
Phillipe Albert die de bal voorbij de Goey pegelt en Michel Preud'homme die zowat gans Oranje tot vertwijfeling brengt met zijn magistrale saves op het WK voetbal in de States...glunder en enjoy !!!

Haha, wat was dat een heerlijke avond/nacht toch...de "Villicus" (zowat de zuip- en feestschuur bij uitstek in Diepenbeek) zat afgepakt vol (vanzelfsprekend ook met een klein contingent verwaande en toen nog zelfverzekerde Hollanders) en Kathleen en ik aan het supporteren als twee gekken !!!

...
Het jaarlijkse studentenfestival "Campus Rock" waar in 1994 onder andere de mannen van "Nemo" hun debuutalbum (met het reeds vermeldde fantastische "Bicycle called love") ten berde kwamen brengen (ik geloof dat ook Pitti Polak en The Scabs toen op de affiche stonden, maar dat weet ik niet meer 100% zeker...ik zou eens in mijn rommeldozen van die tijd moeten gaan kijken...ik ben zeker dat ik die toegangskaarten nog ergens heb).
Geweldige optredens, supersfeer,..maar vooral "onvergetelijk" omdat op die dag zowel Kathleen als ikzelf (eindelijk) begonnen te beseffen en te realiseren waar onze vriendschap naar toe zou leiden...pfffff, en te bedenken dat we daar meer dan 2 jaar voor nodig hadden...

...
En misschien wel hét moment van 1994...de proclamatie op de KHLim in september. Ik had immers een vierde zit in mijn tweede kandidatuursjaar aan de broek (weliswaar een zeer lichte, maar toch) en de zenuwen stonden toch wel wat gespannen, alhoewel ik er bij de meeste herexamans wel een goed gevoel bij had...
Kathleen (en een klein groepje "supporters", haha) zat naast me in de aula (wat ik geweldig tof van haar vond)...en toen begon de "aftiteling"...haha...na 5 of 6 minuten kwamen ze eindelijk toe aan de studenten van wie de achternaam begon met een "N".
"Nuyts Steven"...effe stilte (volgens mij deed die klootzak het er om)..."geslaagd met onderscheiding !!!". Hahaha, ik had het weer maar eens geflikt !

Tja...achteraf bekeken was 1994 wel een héél bepalend en belangrijk jaar voor me.
Ik was door het oog van de naald gekropen wat betreft mijn academische carrière en mijn Kathleen-relatie (die er dus geen bleek te zijn) viel in zijn definitieve plooi.

Soit..."1994" was desondanks of net omwille van al deze gebeurtenissen een uniek jaar...zeg maar gerust een "grand cru" jaar !